Trainen en coachen in het verlengde van natuurlijk gedrag!
Auteur: Natasja van Oijen | Rubriek: Persoonlijke vaardigheden, Communicatie, Coaching
Vanmorgen liet ik mijn hond los in een stuk bos bij mij om de hoek. Het eerste wat ze deed was rennen en rennen, en alléén maar in het struikgewas. Dichte bossen, takken met stekels eraan het maakt haar niet uit, als ze maar in die struiken zit. Regelmatig komen dan ook meerdere konijnen, vogels of eekhoorns uit die bossen vliegen waar zij net met hart en ziel is ingedoken. Wat een vreugde!
In eerste instantie kwam haar gedrag mij vreemd voor, ik zie dat andere honden eigenlijk nooit in die mate doen.In eerste instantie kwam haar gedrag mij vreemd voor, ik zie dat andere honden eigenlijk nooit in die mate doen. En dat was het moment dat ik dacht: het klopt! Trainen en coachen in het verlengde van natuurlijk gedrag IS de weg naar duurzaamheid in het functioneren van mensen (én dieren)!
Want wat mijn hond Pepper doet, daar is ze voor “gemaakt”. Pepper is namelijk een Engelse Springer Spaniel. Dat is een heel oud jachthondenras. Je ziet ze veel op die oude Engelse schilderijen met een eend of ander wild in hun bek. Want daar zijn ze van oudsher voor gebruikt. De Engelse elite ging met paarden op jacht in de bossen. Honden werden meegenomen om de (geschoten) buit te zoeken en op te halen… uit dicht struikgewas, water, overal waar het wild maar neerkwam. En dat doet ze nog steeds, alleen is het geen geschoten wild waar ze achteraan gaat.
Het past bij haar natuurlijke gedrag waar ze haar ras al eeuwen geleden voor hebben ingeschakeld. Hier wordt ze nog steeds heel blij en gelukkig van, het is haar passie!
En zo is het bij mensen ook! Als ze dat kunnen; doen wat hun hart hen ingeeft en wat past bij hun natuurlijke gedrag, dan rennen ze vanzelf! En nog met een vette glimlach op hun gezicht ook. Dan wordt het niet meer trekken aan die kar, die kar rolt vanzelf! Duurzaam functioneren.
Mooi hoor, want in trainingen en in coachtrajecten heb ik al meerdere malen meegemaakt dat mensen erachter zijn gekomen welke keuzes ze eigenlijk hebben. Zeker wanneer ze zich niet (meer) laten leiden (lijden) door belemmerende overtuigingen (zie mijn vorige blog) en niet meer datgene doen waarvan hun hoofd zegt dat ze moeten doen. Dat mensen uiteindelijk dat kiezen te doen waar ze “voor gemaakt zijn”, en dan ben ik een heel gelukkig mens als ik die ogen weer zie stralen en met een vette glimlach op hun lippen…..
En dan weet ik voor mijzelf in ieder geval dat ik nu óók doe waar mijn passie ligt!
Het gras groeit écht niet harder door eraan te trekken!
15 juni 2010 |