Zonder pijn geen verandering
Auteur: Heidi de Koning | Rubriek: Algemeen, Coaching, Persoonlijke vaardigheden
In mijn dagelijkse praktijk als coach zeg ik het vaak: De moeilijkheid is: de pijngrens van ieder mens is verschillend.
De pijngrens van Mariska was laag. Toen ik haar ontmoette was ieder wissewasje genoeg om haar uit het veld te slaan en elke kleine opleving werd tenietgedaan na een tikje dat werd uitgedeeld door iemand in haar omgeving. Hoeveel pijn kan ze nog hebben?, vroeg ik me wel eens af. Mariska wilde graag steviger staan, het overzicht op haar werk houden en niet bij ieder akkefietje in huilen uitbarsten; zo luidde de gewenste situatie en dus de opdracht. Keer ze je andere wang toe, neem nog wat meer hooi op je vork, zodat je flink kunt oefenen aan het verhogen van je pijngrens, waren slecht adviezen. De wijsheden van Ellis (RET) en van Eisenhower (de matrix) leidden tot opmerkingen van Mariska’s baas als: Wat doe je jezelf toch aan? Ik zei weer: Doorzetten; zonder pijn geen verandering. Na iedere mislukte poging werd Mariska kleiner en haar pijngrens lager.
Totdat ik een stuk las in The power of selfcontrol (Baumeister, 2012) waarin gesteld wordt dat je, net als je spieren, ook je wilskracht kunt trainen. Je wilskracht sterker maken, via een omweg, zodat je je doorzettingsvermogen kan toepassen op andere terreinen; het lijkt logisch. Ik liet het stuk lezen aan Mariska.
Mariska is gaan hardlopen. Ze is gaan trainen voor de marathon. De afgelopen maanden heeft ze haar schema opgebouwd tot onder de 3.30. Beetje bij beetje heeft ze haar pijngrens opgerekt. Beetje bij beetje is ze ook in staat om te houden van Albert Ellis en Generaal Dwight D. Eisenhouwer.
Mariska’s overwinning staat gepland aanstaande zondag tijdens de Marathon van Rotterdam. Haar baas komt aanmoedigen, heeft ‘ie gezegd. Als ‘ie dat blijft doen vanaf maandag; stel je voor welke overwinningen Mariska dan gaat boeken!
Mariska: veel succes!
Bron: Baumeister R.F. (2012). The power of selfcontrol
10 april 2012 | Geen reacties »
De eerste indruk
Auteur: Heidi de Koning | Rubriek: Algemeen, Assessments
Michel en Sandra, die zijn voor elkaar gemaakt, dat zie je zo. Hij, 36, docent middelbaar onderwijs, beschaafd modern kapsel. Zij, 32, begeleider verstandelijk gehandicapten, gezellig blond bobje. Perfecte match door een datingbureau. Niets meer aan doen; die halen hun 50-jarig huwelijk wel. Zo maar een paar conclusies die ik aflees van twee willekeurige foto’s uit een datingrubriek in de NRC.
Ik snap dat; de kracht van de eerste indruk. Ik begrijp ook de houding van een personeelsfunctionaris van een multinational die ik onlangs ontmoette. Hij haalt iedere sollicitant persoonlijk op en tijdens de anderhalve minuut durende liftrit weet hij al, voordat hij de sollicitant zijn kantoor binnenlaat: Dit wordt ‘m of dit wordt ‘m niet. Ook een ervaren recruiter, voor wie ik laatst een assessment uitvoerde, waagt het erop: Al bij de eerste minuut zie ik het, ik kan het niet beargumenteren maar ik voel het: dat is een blijvertje!
Nee, dan ik; in al m’n pogingen om te nuanceren, te rationaliseren, om zaken zeker te weten, om stellingen te onderbouwen: alles uit de kast. Een offerte voor een selectieassessment beslaat alsnog zo’n drie pagina’s…
Ook ik ervaar de impact van de eerste indruk. Die neem ik mee. Samen met heel veel andere zaken, want het blijft fijn als we het kunnen uitleggen ;-), denk ik.
En toch, ik blijf erbij: Michel en Sandra, die zijn voor elkaar gemaakt. Ik voel het!
30 januari 2012 | Geen reacties »
Machiavelli voor vrouwen
Auteur: Heidi de Koning | Rubriek: Algemeen
Soms vallen zaken merkwaardig op z’n plek, of zorgen ze juist voor de nodige verwarring. Zo zit je middenin een zelfreflectietraject in het kader van Transactionele Analyse en bouw je tegelijkertijd aan een duurzame zakelijke relatie met een sterke vrouw die haar organisatie leidt door woelige tijden. Toon je kwetsbaarheid!, roept de één. Speel het spel en straal almacht uit!, beweert de ander. Ik geef het je te doen, denk ik dan, als coach.
Als vrouw weet ik het wel: Machiavelli voor vrouwen is mijn bijbel sinds ik me beweeg op beslissingsniveau binnen organisaties. Denken dat je niet zowel een geliefde als een krijger kunt zijn maakt je zwak. Het is een enorme misvatting. Grote strijders zien in dat wreedheid de bondgenoot is van liefhebben, confrontatie van kwetsbaarheid. Jackie Onassis wordt door degenen die haar kenden altijd beschreven als een mengeling van bescheidenheid en arrogantie, opoffering en dominantie. Ze straalde zowel gekwetstheid als almacht uit. Dat was de bron van haar indrukwekkende kracht’ .
Rubin H. (1997): De Vorstin, Machiavelli voor vrouwen. Amsterdam: Uitgeverij Prometheus.
Gelukkig is er sindsdien niet veel veranderd.;-)
Ontwikkel je strategie en je intuïtie en speel het spel luidt het devies in het recent uitgegeven boek: Stratego voor vrouwen. Verplichte kost voor vrouwen met ambitie!, aldus de uitgever.
Buhrs M. (2011). Stratego voor vrouwen. Den Haag: Sdu Uitgevers.
De coach in mij denkt dan toch weer: Ga er maar aanstaan; als coachee, als vrouw en als leider in woelige tijden!
19 december 2011 | 1 reactie »
De innige omhelzing van overeenkomsten of de warme omarming van verschillen?
Auteur: Heidi de Koning | Rubriek: Algemeen
De innige omhelzing van overeenkomsten of de warme omarming van verschillen?
Op vakantie in Italië ontmoetten we Marc en Mariëlle. Niet voor het eerst. Marc is een vriend van mij sinds mijn jeugd en Mariëlle is de nieuwe vriendin van Marc. Mariëlle hebben wij meteen in ons hart gesloten zonder Edith, de ex, te vergeten.
Het contact met Marc is altijd goed geweest en gezamenlijke herinneringen ophalen hoort bij onze get togethers. Zo ook tijdens ons etentje in Toscane. En Mariëlle doet gezellig mee. Ze sluit naadloos aan, zegt mijn man.
We kussen elkaar gedag, wensen elkaar nog een paar heerlijke dagen in Toscane toe en beloven elkaar snel weer te zien in Nederland. Hoe heerlijk comfortabel kan het zijn.
En dan, al wandelend over de boulevard van Viareggio, vraag ik me af: wat weten we nu eigenlijk van Mariëlle? Hoe anders was ons etentje als de etentjes van toen met Edith? Niet eigenlijk.
Mariëlle is hoogblond, zwanger, warm en stift haar lippen rood. Edith is donker, strak, cool en draagt haar make-up natural. Hoe boeiend was onze ontmoeting geweest als ik me had geconcentreerd op Mariëlle, haar ervaringen, haar leven, haar achtergrond? Hoeveel rijker had het onze ontmoeting gemaakt en hoeveel meer hadden we onze relatie kunnen uitbouwen?
Ik bedenk me wat een gemiste kans dit was en onwillekeurig gaan mijn gedachten naar een fusietraject dat ik onlangs begeleidde tussen twee internationale fusiepartners. De fusie was tot succes bestemd, want we lijken zoveel op elkaar. De overeenkomsten werden vet uitgemeten en partijen vormen een fijn stel zo samen. En het werkt; partijen sluiten naadloos op elkaar aan en zaken gaan goed. Waarom denk ik dan: wat als beide partijen zich hadden geconcentreerd op de verschillen? In hoeverre was de combinatie dan sterker, boeiender geweest en in hoeverre waren dan de fusiedoelstellingen nog meer bereikt?
Ik neem me voor om tijdens een volgend fusietraject me meer te concentreren op de verschillen tussen partijen; de overeenkomsten hebben ze zelf al gevonden, anders zouden ze niet gaan fuseren .
Ook neem ik me voor om Mariëlle te bellen en haar te onderwerpen aan een kruisverhoor, met of zonder Marc.
Beide vraagt lef.
14 september 2011 | 1 reactie »
Netwerken is gelijk aan focus?
Auteur: Heidi de Koning | Rubriek: Algemeen
Netwerken is gelijk aan focus?
Enige tijd geleden woonde ik een workshop bij van Charles Ruffolo over de kracht van netwerken. Bij aanvang van de workshop zou mijn antwoord op bovenstaande vraag een volmondig Ik dacht het niet! zijn. Ruffolo’s enorme charisma en zijn charmant Amerikaans accent dat hij fijn uitnut tijdens vermakelijke anekdotes doen mijn stelligheid smelten en ik denk: Ik geef het een kans.
Later lees ik in het boek van deze NetworKing (Netwerk Je Weg Naar Succes) zaken als Praat met iedereen en Het mooie van netwerken is dat je nooit weet waar het toe leidt en dan denk ik toch weer: Geef mijn portie maar aan Fikkie. Net als één van de referenties van ‘Ruf’ vind ook ik: Die vent is gek, iedereen maar de hand schudden en rondlopen als een Duracell-konijn met superbatterijen.
Ik ben nogal van de focus en netwerken is mij te vrijblijvend! Ik heb normaal gesproken zo’n 20 contacten die ik beschouw als mijn commercial target; ik hou niet op met targetten totdat zij mij als hun target beschouwen.
Toch zijn er in het boek zaken die mijn aandacht trekken: Netwerken, de minst dure weg naar succes (‘t is tenslotte crisis), Netwerken is verslavend (heerlijk), Netwerken is een gedragsvaardigheid die iedereen kan leren (mooi; dat is mijn werk!), Verbinding (mijn motto van 2011), Het goed leiden van je netwerk is cruciaal (leiderschapscoachtrajecten vormen een groot deel van mijn werkveld), Netwerken is aangesloten zijn of uitgesloten zijn (tja, wat kies je dan?), Succes word je niet in de schoot geworpen (mijn levensmotto: niets gaat vanzelf).
In het boek ook elementen als: geven, netwerken is gelijk aan geven, het delen van je netwerk, vernieuwen.
Als je dan aan het vernieuwen bent, ontmoet je ook nieuwe mensen, is mijn ervaring.
Zo ontmoette ik Otto Krijnen, een bevlogen succesvol recruiter die LinkedIn ziet als belangrijk hulpmiddel bij het vinden van kandidaten. Ik noem hem inmiddels Sherlock Holmes.
Sherlock gebruikt LinkedIn zoals het is bedoeld: Sluit je aan bij mijn netwerk en misschien heb je er wat aan. Van hem kreeg ik het boek LinkedIn voor recruiters, en nog zo wat tips. Sherlock Holmens als NetworKing in de praktijk.
In mijn poging tot vernieuwing blijft de vraag hoe ikzelf, als redelijk introvert persoon, dat Duracell- konijn word. Een andere referentie van ‘Ruf’ schrijft: ‘Ruf’ is geboren met een dubbele dosis aan energie en enthousiasme. Waarom is hij dan geen marathonloper geworden of DJ…, vraag ik me dan af. Wat drijft hem? Al netwerkend kom ik in contact met de NetworKing himself; we hebben het over zijn drijfveren, zijn waarden en waartoe deze kunnen leiden (blijf ik toch weer een beetje bij mezelf). Netwerken is een gedragsvaardigheid; dat geeft hoop en ik denk dat ik het kan leren. Welke drijfveren spreek ik aan om het nieuwe gedrag ook te verankeren; dezelfde als die van ‘Ruf’ of andere? Zodra ik eruit ben, laat ik het je weten; misschien heb je er wat aan!
Bronnen
Ruffolo, Charles D.A. (2010). Netwerk Je weg Naar Succes. Thieme Boekentuin, Apeldoorn
Valkenburg, J. (2008). Recruitment via LinkedIn. Reed Business BV
http://www.lefit.nl/
11 augustus 2011 | Geen reacties »
De macht van omgeving en de kracht van drijfveren
Auteur: Heidi de Koning | Rubriek: Algemeen
De macht van omgeving en de kracht van drijfveren
Pieter, teamleider binnen een productiebedrijf, coach ik. Pieter heeft een passie voor alles wat met bouwen te maken en stiekem droomt hij van zijn eigen bouwbedrijf. Pieter worstelt met veranderingen binnen zijn huidige organisatie en kan slecht de energie opbrengen om deze veranderingen mede te dragen en vorm te geven. Discipline maakt dat Pieter zaken steeds weer op de rails krijgt. Pieter is gewaardeerd en wordt voor zijn gevoel in de watten gelegd door zijn werkgever; salariëring is riant, uitdagingen alom en in het MT wordt Pieter op handen gedragen.
En toch knelt het…
Pieter las ik het volgende verhaal voor, van Kikker en Pad:
Kikker at een koekje
Dit zijn de lekkerste koekjes die ik ooit heb gegeten zei Kikker
Kikker en Pad aten veel koekjes, de een na de ander
Zeg Pad, zei Kikker, met zijn mond vol
Moeten we niet eens ophouden, straks worden we nog ziek
Je hebt gelijk zei Pad, we nemen nog een koekje en dan houden we op
Kikker en Pad namen nog een laatste koekje
Nu mogen we niet meer riep Pad, en hij at er nog één op
Ja, zei Kikker, en hij pakte weer een koekje
Wij hebben Wils- kracht nodig
Wat is Wils- kracht? vroeg Pad
Wils- kracht is erg je best doen om iets niet te doen wat je eigenlijk graag wilt doen, zei kikker
Kikker deed de koekjes in de doos
Zo, zei hij, nu kunnen we geen koekjes meer eten
We kunnen de doos openmaken zei Pad
Dat is waar, zei Kikker en jij bond een stuk touw om de doos
Maar we kunnen het touw doorknippen en de doos openmaken zei Pad
Dat is waar zei Kikker, en hij nam een trap en zette de doos bovenop de kast
Maar we kunnen op de trap klimmen, de doos van de kast pakken en het touw doorknippen, zei Pad
Waar! zei Kikker en klom op de trap, pakte de doos, knipte het touw door en maakte de doos open
Hij ging naar buiten en riep heel hard: hoi vogeltjes!
Overal kwamen vogels vandaan, ze pikten alle koekjes met hun snavel op en vlogen weg.
Nu hebben wij geen koekjes meer zei Pad verdrietig, zelfs niet één
Ja, zei Kikker, maar we hebben we een heleboel Wils- kracht!
Die mag je van mij houden Kikker zei Pad
Ik ga nu naar huis om een taart te bakken
Pieter heeft vandaag aangekondigd dat hij ontslag neemt
7 juli 2011 | Geen reacties »