De pijngrens van Mariska was laag. Toen ik haar ontmoette was ieder wissewasje genoeg om haar uit het veld te slaan en elke kleine opleving werd tenietgedaan na een tikje dat werd uitgedeeld door iemand in haar omgeving. Hoeveel pijn kan ze nog hebben?, vroeg ik me wel eens af. Mariska wilde graag steviger staan, het overzicht op haar werk houden en niet bij ieder akkefietje in huilen uitbarsten; zo luidde de gewenste situatie en dus de opdracht. Keer ze je andere wang toe, neem nog wat meer hooi op je vork, zodat je flink kunt oefenen aan het verhogen van je pijngrens, waren slecht adviezen. De wijsheden van Ellis (RET) en van Eisenhower (de matrix) leidden tot opmerkingen van Mariska’s baas als: Wat doe je jezelf toch aan? Ik zei weer: Doorzetten; zonder pijn geen verandering. Na iedere mislukte poging werd Mariska kleiner en haar pijngrens lager.

Totdat ik een stuk las in The power of selfcontrol (Baumeister, 2012) waarin gesteld wordt dat je, net als je spieren, ook je wilskracht kunt trainen. Je wilskracht sterker maken, via een omweg, zodat je je doorzettingsvermogen kan toepassen op andere terreinen; het lijkt logisch. Ik liet het stuk lezen aan Mariska.

Mariska is gaan hardlopen. Ze is gaan trainen voor de marathon. De afgelopen maanden heeft ze haar schema opgebouwd tot onder de 3.30. Beetje bij beetje heeft ze haar pijngrens opgerekt. Beetje bij beetje is ze ook in staat om te houden van Albert Ellis en Generaal Dwight D. Eisenhouwer.

Mariska’s overwinning staat gepland aanstaande zondag tijdens de Marathon van Rotterdam. Haar baas komt aanmoedigen, heeft ‘ie gezegd. Als ‘ie dat blijft doen vanaf maandag; stel je voor welke overwinningen Mariska dan gaat boeken!

Mariska: veel succes!

Bron: Baumeister R.F. (2012). The power of selfcontrol

Ik snap dat; de kracht van de eerste indruk. Ik begrijp ook de houding van een personeelsfunctionaris van een multinational die ik onlangs ontmoette. Hij haalt iedere sollicitant persoonlijk op en tijdens de anderhalve minuut durende liftrit weet hij al, voordat hij de sollicitant zijn kantoor binnenlaat: Dit wordt ‘m of dit wordt ‘m niet. Ook een ervaren recruiter, voor wie ik laatst een assessment uitvoerde, waagt het erop: Al bij de eerste minuut zie ik het, ik kan het niet beargumenteren maar ik voel het: dat is een blijvertje!

Nee, dan ik; in al m’n pogingen om te nuanceren, te rationaliseren, om zaken zeker te weten, om stellingen te onderbouwen: alles uit de kast. Een offerte voor een selectieassessment beslaat alsnog zo’n drie pagina’s…

Ook ik ervaar de impact van de eerste indruk. Die neem ik mee. Samen met heel veel andere zaken, want het blijft fijn als we het kunnen uitleggen ;-), denk ik.

En toch, ik blijf erbij: Michel en Sandra, die zijn voor elkaar gemaakt. Ik voel het!

Als vrouw weet ik het wel: Machiavelli voor vrouwen is mijn bijbel sinds ik me beweeg op beslissingsniveau binnen organisaties. Denken dat je niet zowel een geliefde als een krijger kunt zijn maakt je zwak. Het is een enorme misvatting. Grote strijders zien in dat wreedheid de bondgenoot is van liefhebben, confrontatie van kwetsbaarheid. Jackie Onassis wordt door degenen die haar kenden altijd beschreven als een mengeling van bescheidenheid en arrogantie, opoffering en dominantie. Ze straalde zowel gekwetstheid als almacht uit. Dat was de bron van haar indrukwekkende kracht’ .
Rubin H. (1997): De Vorstin, Machiavelli voor vrouwen. Amsterdam: Uitgeverij Prometheus.

Gelukkig is er sindsdien niet veel veranderd.;-)
Ontwikkel je strategie en je intuïtie en speel het spel luidt het devies in het recent uitgegeven boek: Stratego voor vrouwen. Verplichte kost voor vrouwen met ambitie!, aldus de uitgever.
Buhrs M. (2011). Stratego voor vrouwen. Den Haag: Sdu Uitgevers.

De coach in mij denkt dan toch weer: Ga er maar aanstaan; als coachee, als vrouw en als leider in woelige tijden!

Op vakantie in Italië ontmoetten we Marc en Mariëlle. Niet voor het eerst. Marc is een vriend van mij sinds mijn jeugd en Mariëlle is de nieuwe vriendin van Marc. Mariëlle hebben wij meteen in ons hart gesloten zonder Edith, de ex, te vergeten.

Het contact met Marc is altijd goed geweest en gezamenlijke herinneringen ophalen hoort bij onze get togethers. Zo ook tijdens ons etentje in Toscane. En Mariëlle doet gezellig mee. Ze sluit naadloos aan, zegt mijn man.
We kussen elkaar gedag, wensen elkaar nog een paar heerlijke dagen in Toscane toe en beloven elkaar snel weer te zien in Nederland. Hoe heerlijk comfortabel kan het zijn.
En dan, al wandelend over de boulevard van Viareggio, vraag ik me af: wat weten we nu eigenlijk van Mariëlle? Hoe anders was ons etentje als de etentjes van toen met Edith? Niet eigenlijk.

Mariëlle is hoogblond, zwanger, warm en stift haar lippen rood. Edith is donker, strak, cool en draagt haar make-up natural. Hoe boeiend was onze ontmoeting geweest als ik me had geconcentreerd op Mariëlle, haar ervaringen, haar leven, haar achtergrond? Hoeveel rijker had het onze ontmoeting gemaakt en hoeveel meer hadden we onze relatie kunnen uitbouwen?

Ik bedenk me wat een gemiste kans dit was en onwillekeurig gaan mijn gedachten naar een fusietraject dat ik onlangs begeleidde tussen twee internationale fusiepartners. De fusie was tot succes bestemd, want we lijken zoveel op elkaar. De overeenkomsten werden vet uitgemeten en partijen vormen een fijn stel zo samen. En het werkt; partijen sluiten naadloos op elkaar aan en zaken gaan goed. Waarom denk ik dan: wat als beide partijen zich hadden geconcentreerd op de verschillen? In hoeverre was de combinatie dan sterker, boeiender geweest en in hoeverre waren dan de fusiedoelstellingen nog meer bereikt?

Ik neem me voor om tijdens een volgend fusietraject me meer te concentreren op de verschillen tussen partijen; de overeenkomsten hebben ze zelf al gevonden, anders zouden ze niet gaan fuseren .
Ook neem ik me voor om Mariëlle te bellen en haar te onderwerpen aan een kruisverhoor, met of zonder Marc.
Beide vraagt lef.

Enige tijd geleden woonde ik een workshop bij van Charles Ruffolo over de kracht van netwerken. Bij aanvang van de workshop zou mijn antwoord op bovenstaande vraag een volmondig Ik dacht het niet! zijn. Ruffolo’s enorme charisma en zijn charmant Amerikaans accent dat hij fijn uitnut tijdens vermakelijke anekdotes doen mijn stelligheid smelten en ik denk: Ik geef het een kans.

Later lees ik in het boek van deze NetworKing (Netwerk Je Weg Naar Succes) zaken als Praat met iedereen en Het mooie van netwerken is dat je nooit weet waar het toe leidt en dan denk ik toch weer: Geef mijn portie maar aan Fikkie. Net als één van de referenties van ‘Ruf’ vind ook ik: Die vent is gek, iedereen maar de hand schudden en rondlopen als een Duracell-konijn met superbatterijen.
Ik ben nogal van de focus en netwerken is mij te vrijblijvend! Ik heb normaal gesproken zo’n 20 contacten die ik beschouw als mijn commercial target; ik hou niet op met targetten totdat zij mij als hun target beschouwen.

Toch zijn er in het boek zaken die mijn aandacht trekken: Netwerken, de minst dure weg naar succes (‘t is tenslotte crisis), Netwerken is verslavend (heerlijk), Netwerken is een gedragsvaardigheid die iedereen kan leren (mooi; dat is mijn werk!), Verbinding (mijn motto van 2011), Het goed leiden van je netwerk is cruciaal (leiderschapscoachtrajecten vormen een groot deel van mijn werkveld), Netwerken is aangesloten zijn of uitgesloten zijn (tja, wat kies je dan?), Succes word je niet in de schoot geworpen (mijn levensmotto: niets gaat vanzelf).
In het boek ook elementen als: geven, netwerken is gelijk aan geven, het delen van je netwerk, vernieuwen.

Als je dan aan het vernieuwen bent, ontmoet je ook nieuwe mensen, is mijn ervaring.
Zo ontmoette ik Otto Krijnen, een bevlogen succesvol recruiter die LinkedIn ziet als belangrijk hulpmiddel bij het vinden van kandidaten. Ik noem hem inmiddels Sherlock Holmes.
Sherlock gebruikt LinkedIn zoals het is bedoeld: Sluit je aan bij mijn netwerk en misschien heb je er wat aan. Van hem kreeg ik het boek LinkedIn voor recruiters, en nog zo wat tips. Sherlock Holmens als NetworKing in de praktijk.

In mijn poging tot vernieuwing blijft de vraag hoe ikzelf, als redelijk introvert persoon, dat Duracell- konijn word. Een andere referentie van ‘Ruf’ schrijft: ‘Ruf’ is geboren met een dubbele dosis aan energie en enthousiasme. Waarom is hij dan geen marathonloper geworden of DJ…, vraag ik me dan af. Wat drijft hem? Al netwerkend kom ik in contact met de NetworKing himself; we hebben het over zijn drijfveren, zijn waarden en waartoe deze kunnen leiden (blijf ik toch weer een beetje bij mezelf). Netwerken is een gedragsvaardigheid; dat geeft hoop en ik denk dat ik het kan leren. Welke drijfveren spreek ik aan om het nieuwe gedrag ook te verankeren; dezelfde als die van ‘Ruf’ of andere? Zodra ik eruit ben, laat ik het je weten; misschien heb je er wat aan!

Bronnen
Ruffolo, Charles D.A. (2010). Netwerk Je weg Naar Succes. Thieme Boekentuin, Apeldoorn
Valkenburg, J. (2008). Recruitment via LinkedIn. Reed Business BV

http://www.lefit.nl/

Pieter, teamleider binnen een productiebedrijf, coach ik. Pieter heeft een passie voor alles wat met bouwen te maken en stiekem droomt hij van zijn eigen bouwbedrijf. Pieter worstelt met veranderingen binnen zijn huidige organisatie en kan slecht de energie opbrengen om deze veranderingen mede te dragen en vorm te geven. Discipline maakt dat Pieter zaken steeds weer op de rails krijgt. Pieter is gewaardeerd en wordt voor zijn gevoel in de watten gelegd door zijn werkgever; salariëring is riant, uitdagingen alom en in het MT wordt Pieter op handen gedragen.

En toch knelt het…

Pieter las ik het volgende verhaal voor, van Kikker en Pad:
Kikker at een koekje
Dit zijn de lekkerste koekjes die ik ooit heb gegeten zei Kikker
Kikker en Pad aten veel koekjes, de een na de ander
Zeg Pad, zei Kikker, met zijn mond vol
Moeten we niet eens ophouden, straks worden we nog ziek
Je hebt gelijk zei Pad, we nemen nog een koekje en dan houden we op
Kikker en Pad namen nog een laatste koekje
Nu mogen we niet meer riep Pad, en hij at er nog één op
Ja, zei Kikker, en hij pakte weer een koekje
Wij hebben Wils- kracht nodig
Wat is Wils- kracht? vroeg Pad
Wils- kracht is erg je best doen om iets niet te doen wat je eigenlijk graag wilt doen, zei kikker
Kikker deed de koekjes in de doos
Zo, zei hij, nu kunnen we geen koekjes meer eten
We kunnen de doos openmaken zei Pad
Dat is waar, zei Kikker en jij bond een stuk touw om de doos
Maar we kunnen het touw doorknippen en de doos openmaken zei Pad
Dat is waar zei Kikker, en hij nam een trap en zette de doos bovenop de kast
Maar we kunnen op de trap klimmen, de doos van de kast pakken en het touw doorknippen, zei Pad
Waar! zei Kikker en klom op de trap, pakte de doos, knipte het touw door en maakte de doos open
Hij ging naar buiten en riep heel hard: hoi vogeltjes!
Overal kwamen vogels vandaan, ze pikten alle koekjes met hun snavel op en vlogen weg.
Nu hebben wij geen koekjes meer zei Pad verdrietig, zelfs niet één
Ja, zei Kikker, maar we hebben we een heleboel Wils- kracht!
Die mag je van mij houden Kikker zei Pad
Ik ga nu naar huis om een taart te bakken

Pieter heeft vandaag aangekondigd dat hij ontslag neemt

De wijze waarop Sandra omging met de gegeven feedback dwong bij velen respect af. Met opgeheven hoofd nam ze de Razzie in ontvangst. Voor eenieder geldt de uitdaging om op de juiste wijze om te gaan met het ontvangen van feedback. Een aantal suggesties op dat gebied luiden als volgt.

Als je om feedback vraagt, kan het handig zijn om vooraf te bepalen waarover je feedback wilt ontvangen en hier gericht naar te vragen.
Sta open voor tips.
Laat horen en zien dat je luistert, vat samen en stel vragen ter verduidelijking.
Ga alleen in op datgene wat je hoort, niet wat je denkt te horen.
Ga niet in discussie, de verdediging of de tegenaanval. Leg niet uit waarom je het zo hebt aangepakt. De ander heeft het kennelijk anders ervaren.
Doe iets met de feedback (noteer de tips, reflecteer).
Geef aan wat je met de opmerking van de ander gaat doen.
Toon waardering naar de gever en bedank voor de feedback. Het is immers makkelijker geen feedback te geven dan wel!
Als je een andere visie hebt op het feedbackonderwerp, vraag je of je die mag delen met de ander. Voorkom dat het een discussie wordt van gelijk hebben en gelijk krijgen. Het gaat er bij feedback geven om de ander de gelegenheid te geven gedrag vaker te laten zien (complimenteren) of gedrag aan te passen waardoor het resultaat beter wordt. Of de ander dat gaat doen, blijft een beslissing van de ander.

Op de vraag of Sandra al deze tips toepaste, is het antwoord nee. Oké, ze ging de confrontatie met de feedbackgevers niet uit de weg maar of ze daadwerkelijk open staat voor hun feedback is de vraag. Haar vraag aan het publiek om de film opnieuw te bekijken om vervolgens opnieuw te beoordelen of het wel echt de aller- slechtste acteerprestatie is, lijkt erop te duiden dat zij daar anders over denkt. Is er sprake van een blinde vlek (Joharivenster) bij Sandra? Door explicieter te zijn (PRET (Positief, Registratie, Effect, Tip), GGGGG (Gedrag, Gevoel, Gevolg, Gewenst, Gelijkwaardigheid)) in hun feedback zouden de gevers die blinde vlek kleiner kunnen maken en Sandra zou ze kunnen uitnodigen om duidelijk te zijn in wat ze in haar acteerprestatie onder de maat vinden. Dat doet ze niet.

Wat ook interessant is aan het fragment is dat Sandra zich lijkt af te vragen of de stemmers wel autonoom hun oordeel velden. Is er mogelijk een hetze ontstaan waarbij vele individuele stemmers zich door anderen hebben laten beïnvloeden in hun oordeel over haar acteerprestaties (Asch’s conformity experiment)? Ze suggereert zelfs dat sommigen hun oordeel gaven zonder dat ze zelf de film hebben bekeken. Berust deze feedback aan de zaal op iets wat zij feitelijk in termen van gedrag heeft geconstateerd of is dit een aanname die op zijn minst getoetst dient te worden? Dat toetsen doet ze niet. Zoals gezegd lijkt ze sowieso de feedback weinig serieus te nemen zoals onder andere blijkt uit haar gebruik van humor. In de praktijk wordt soms ook lacherig gedaan over feedback en zie je dat de ontvanger probeert om (in een groep) de lachers op zijn hand te krijgen. Het één op één vragen of geven van feedback zodat de groepsdynamiek geen verstorende rol speelt, kan dit voorkomen..

Inderdaad, we overanalyseren dit fragment en waarschijnlijk was Sandra’s optreden vooral een staaltje komisch acteertalent van topniveau. Immers, als ze niet voor feedback zou openstaan had ze waarschijnlijk nooit de top kunnen halen binnen de filmindustrie. Groei vraagt immers om feedback. Afijn, interessant om aan de hand van zo’n fragment de discussie aan te gaan met elkaar. Wat halen we uit zo’n fragment met betrekking tot het thema feedback geven en ontvangen?

De humorvolle gebeurtenis was overigens extra bijzonder omdat Sandra voor haar rol in de film The Blind Side de dag na de Razzie haar eerste Oscar in ontvangst mocht nemen. Voor velen is het herkenbaar dat hoogte en dieptepunten dicht bij elkaar kunnen liggen. Feedback op geleverde prestaties in de vorm van complimenten en het geconfronteerd worden met verbeterpunten wisselen elkaar continue af. En dat is goed. Zo groei je als mens en zo ontwikkelt een organisatie zich verder in de gewenste richting.

Oneindige kracht
Onze diepste angst is niet om tekort te schieten.
Onze diepste vrees is dat we oneindige kracht hebben.
Het is ons licht, niet onze duisternis, dat ons de meeste angst aanjaagt.
We vragen onszelf af: wie ben ik om mezelf briljant, groots en talentvol te vinden?
In feite, als je dat niet bent, wat ben je dan?
Doen alsof je klein bent, verandert de wereld niet.
Er is niets verlichts aan jezelf kleineren zodat anderen om jou heen zich niet onzeker gaan voelen.
We zijn geboren om dat wat in ons zit, te openbaren.
Dat zit niet alleen in sommigen van ons, het zit in ons allemaal.
Als we ons eigen licht laten schijnen, geven we onbewust andere mensen toestemming om dit ook te doen.
Als we vrijgemaakt zijn van onze eigen angst, maakt onze aanwezigheid vanzelf anderen vrij.
Nelson Mandela, 1994

Ja het is het mooiste dat er is: kunnen leven vanuit je eigen kracht en je eigen schoonheid kunnen zien, waarderen en hier iets van aan anderen geven (je kracht).

de richting van je acquisitie. Op welke doelgroepen richt je je met welk aanbod? Is er budget bij de klant of prospect en liggen er wel kansen?

de kwalitatieve uitvoering van opdrachten. Wat kan daarin beter en wanneer begin je met het doorvoeren van die verbeteringen? Welke specialismen zet je in?

de hoeveelheid activiteiten die je oppakt. Wanneer besluit je om over te stappen op massive action? Welke kwantitatieve doelstellingen heb je?

Heel veel succes daarmee!

Geef je baas voorrang
Een secretaresse, een verkoper en hun manager vinden tijdens de lunchwandeling een oude olielamp. De manager wrijft de lamp op en er verschijnt een geest die zegt: Jullie mogen alle drie een wens doen. De secretaresse gilt meteen: Ik wil naar de Malediven, heerlijk in de zon op het strand liggen. Floep, weg is ze. De verkoper roept: En ik wil naar New York, met een portefeuille vol geld om te winkelen. En hup, ook hij is ervandoor. Jij bent aan de beurt, zegt de geest tegen de manager. Die zegt: Ik wil die twee terug op kantoor na de lunch!
De moraal van dit verhaal: geef altijd voorrang aan je baas.

Samenwerking
Een kraai zit op een tak boven in een boom en koestert zich in de zon. Een konijn op de grond kijkt naar hem en zegt: Ha kraai, wat zit je lekker te niksen? Denk je dat ik ook zo kan luieren? De kraai antwoordt: Natuurlijk kun je dat, ga je gang. En het konijn strekt zich uit in het zand en dut in. Even later komt er een vos langs, die ziet het konijn en vreet hem op. De moraal van dit verhaal: om ongestraft niets te kunnen doen, moet je heel hoog in de boom zitten.

De priester en de non
Een priester rijdt in zijn auto langs een nonnetje dat op de stoep loopt. Hij geeft haar een lift. Terwijl zij in stapt valt haar habijt open en laat zij een prachtig lang been zien. De priester kan zich niet beheersen en legt zijn hand op haar dij. De non kijkt hem aan en zegt vriendelijk: Denk aan psalm 129, vader. De priester trekt verschrikt zijn hand weg en verontschuldigt zich. Maar na een tijdje wordt de verleiding toch te groot en hij legt weer zijn hand op haar dij. Denk aan psalm 129, zegt het nonnetje opnieuw. Sorry, zuster, het vlees is zwak, zegt de priester.

Bij het klooster aangekomen, stapt de non uit en glimlacht veelbetekenend naar de priester. Die rent naar zijn cel en slaat de bijbel open op psalm 129, en leest: Gaat voort en zoek, omhoog en verder omhoog, want daar is de glorie. De moraal van dit verhaal: houd altijd goed je kennis op peil, anders mis je fantastische kansen.