Soms blijven commercials je bij, hoe ergerlijk ook. ‘Op vakansie met Hansie’ is er zo één. Of: ‘Pap, ik zie emotie, moooii’. Bloedirritant, en toch behalen ze hun doel, want ik weet precies op welke sites ze doelen. Misschien ligt ’t aan mijn focus (vakantie:-)). Toch denk ik dat ook jij deze commercials herkent.
De kracht van irritante commercials
Voor mij zijn irritante reclames de commercials die gewoon en simpel zijn en vaak terugkomen. Commercials die ons ook ’n beetje als makke schapen, als eenheidsworst, zien. Commercials ook die juist dat tonen wat we niet willen zijn.
Er is veel onderzoek gedaan naar de werking van reclames. De kracht van irritante reclames zit ’m juist in ’t feit dat ze je niet onverschillig laten. Een paar redenen waarom ze echt werken:
- Hoge aandacht & herinnering
Irritatie zorgt voor emotie, en emotie versterkt het geheugen. Ook al is de commercial irritant, je onthoudt ’t merk. Heel belangrijk, want als je het merk niet onthoudt, blijft alleen de irritatie over. - Herhaling zonder wegzappen
We kennen die ‘oorwurmen’ toch? Iets dat de hele dag in je hoofd blijft hangen. - Gesprekswaarde
Als mensen erover gaan praten bij het koffieapparaat; het zorgt voor meer spreiding, ook buiten zendtijd. - Duidelijke positionering
Polariseren helpt: óf je vindt het super, óf je vindt het bloedirritant. Iets ertussenin is gedoemd vergeten te worden. - Lage cognitieve inspanning
Simpel dus, of overdreven, waardoor de boodschap snel wordt begrepen.
Irritante commercials zijn effectief zolang ze herkenbaar, herhaalbaar en merkgebonden zijn. Irritatie is dan geen fout, maar een strategie.
En toch, heel soms, is er een pareltje
‘Kom voor elkaar op’. Ik zag ’m in het najaar van 2025, toen ’n tijdje niet en dacht: wat jammer dat ’t ’n eendagsvlieg was. Gelukkig niet. Deze week verscheen-ie weer en de spot had hetzelfde effect op me als een half jaar geleden: geraakt in het hart!
Want wat wens je kinderen toe als ze lijdend voorwerp zijn van ’n negatieve sociale beweging, van pestgedrag? Dat er iemand is. Een vriend die opstaat. Die durft.
De underdog die je niet wilt zijn
Ik kom ze in mijn praktijk ook tegen: de underdog. Ik moet ervoor waken niet de strohalm te zijn voor de underdog. Wat ik zie, is dat de underdog vaak ook wel ‘medestanders’ heeft. De kunst is om die te zien. De kunst is ook om die te durven toelaten.
De underdog die denkt: “Oké, helder; jij bent de pester. Wie wil ik zijn en wie of wat heb ik dan wél?” En soms zorgt dat voor een tegenbeweging, een beweging de positieve kant op. Want wat ik ook zie: niemand wil die pester zijn.
Je hoeft het niet alleen te doen
Dat is de underdog die uit de slachtofferrol kruipt. Die dus ook iets nodig heeft uit zijn omgeving. Juist daarom is het SIRE-spotje zo treffend. Die omgeving hebben én die omgeving toelaten: dat is samenleven, dat is voor elkaar opkomen.
https://www.youtube.com/results?search_query=kom+voor+elkaar+op